De Franse slag - Martin Bril

Pfoe, deze bundel columns van Martin Bril -- de eerste die ik mee naar huis nam -- was niets voor mij. Ik heb met lange tanden zitten lezen.

De Franse slag bestaat uit kaal, grijs, zeer verdund proza. Ik weet niet hoe representatief dat is voor de rest van de ontzagwekkende stroom boeken en boekjes die hij het licht laat zien, maar deze Bril laat de werkelijkheid zien op schaal 1:1 en dat interesseert me niets.

Al die schattige tafereeltjes en probleempjes in de Corrèze. Nee.

Het is niet de eenvoud die me stoort -- een Remco Campert heb ik hoog zitten -- het is de nietszeggendheid ervan. Met ogen tot spleetjes geknepen heb ik ook een tijdje zitten turen tussen de regels, zoals het hoort, maar zelfs daar was niets van waarde te vinden. Bij alinea's als deze

"Het leuke van een huis in Frankrijk is dat het in Frankrijk staat, maar dat is ook meteen het nadeel. Iets anders is dat het huis ook gemeubileerd moet worden. Dit kan op verschillende manieren worden aangepakt.
Men kan oude meubels meenemen uit Nederland. Op de snelweg zie je heel wat landgenoten met boedelbakken rijden; die doen dat dus. Oma is overleden en oma’s oude bank en dressoir gaan naar het tweede huisje. Een andere optie is: alles nieuw kopen in de Franse meubelsupermarkt, een fenomeen dat helaas niet te vergelijken is met IKEA. Was het maar zo, dat werd het nog wel wat. Bovendien: wie zet er nou moderne meubels in een oud huis?"

kan ik alleen maar denken: 'Ja-ha, Martin, komt er nog iets van?'

En die belachelijke gewoonte van schrijvers om een paar woorden inheems door hun tekst te mengen, kan ik niet uitstaan. Umberto Eco heeft daar in een van zijn columns vernietigende dingen over gezegd.

"‘Demain,’ zei Birolini toen hij klaar was. Hij gespte zijn telefoon weer aan zijn riem."

Ik weet wel dat schrijven de kunst is om alles er makkelijk te laten uitzien, maar toch. Dit boekje ben ik nu al vergeten.

Zoals ook het drinken van een glas water geen herinnering nalaat.

> lees een fragment uit dit boek op Prins van Denemarken

Martin Bril, De Franse slag
125 p.
Uitgeverij 521, 2004
____